İnna Fetahna Leke Fethân Mubiyna (Doğrusu Biz Sana Apaçık Bir Fetih Verdik)
Türk Milliyetçilerinin Hafızasını Güncellemek Gerek !..
- Yol da Belli, Durakları da; Yolcuları, Yolbaşçıları da… -
Hayati BİCE
Güncel gelişmelerin yol açtığı bir sonuç olarak Türk milliyetçilerinin yer yer umutsuzluk girdabına kapıldığı bir dönemde, ülkücülere umutsuzluğu yasaklayan “Ülkücüye Umutsuzluk Yok: Mazimiz Geleceğimizdir !..” başlıklı yazımı [1] bana yazdıran etken olan Türkiye Milliyetçiler Birliği’nin
Başbakan Erdoğan’ın “üç çocuk” ısrarının sırrına vakıf oldum. Ben zannediyordum ki, soyumuzun geleceği tehlikeye düşmesin, Avrupa gibi nüfus problemleri yaşamayalım diye bunu söylüyor. Hayır, korkarım ki işin rengi başkaymış.
Başbakan, başımızı kaşıyacak ve olana bitene kafa yoracak hâlimiz kalmasın diye bunu söylüyormuş. 15 günlük babayım, test edip onayladım. Bebekbaşına gelen arkadaşlar, hâl hatır sorma faslında “e hocam, çalışmalar nasıl gidiyor, yazabiliyor musun” diye soruyorlar. Ne çalışması, ne yazması, düşünemiyorum bile!… Kafamı toplayıp masa başına dahi oturamıyorum. Hayatım gaz ile bez arasında geçiyor neredeyse.
İskender Öksüz Bey tarafından başlatılan, diğer ülkücü düşünür ve yazarların katkıda bulunduğu, “Türk Milliyetçiliğinin Sorunları” başlıklı konuya bizde kendimize göre hazırlanmış, fakat devreye girememiştik. Otokritik yapmak gerekirse bu durumu güven duygumuzun zayıflığıyla açıklayabiliriz.
Türk Milliyetçiliği ile ilgili görüş veren arkadaşlarımın yazılarını okudum, cümlelerinin altını çizdim, üzerine not yazarak kağıt üzerinde düşüncelerimi paylaştım ve arşivledim. Ufkuma ışık tuttukları içinde hepsine minnettarım. Şükrü Alnıaçık Bey’in dillendirdiği gibi akademisyen olmadığım için kelimelerim ağdalı değil. Zorlasaydım belki başarabilirdim ama o zamanda kendime olan saygımın yıpranmasına sebep olurdum. Çünkü hayatta ki prensibim; “olduğum gibi olmak ve görünmektir”.
Türk Milliyetçileri, Türk Milliyetçiliği’ni ve Türk Milliyetçiliği‘nin meselelerini sorgulamaya başladılar. Arayış ve sorgulama arzuları, çabaları bu güne mahsus bir eylem değildir. Bu yazıda yüz elli yıllık hareketi sorgulayacak değilim. Ama kısaca bazı noktalara temas etmeden, yani minik bir tarihçe vermeden de bugüne gelebilmek, bugünün meselelerini kavrayabilmek mümkün değildir.17.asırdan itibaren Osmanlı Devleti gücünü büyük ölçüde kaybetmişti. İlerleyen yüzyıllarda bu kayıplar, Devlet’e hakim olan Türk Milli kültüründe de kendisini göstermekte gecikmemiştir. Daha doğru bir deyişle, dünyaya hakim olabilecek çapta Türk aydını yetişmemiştir.
Bu makalede içinde bulunduğumuz sarmaldan çıkış yoları ile ilgili alınması gereken bazı tedbirler hususunda görüşlerimi ifade edeceğim.
Umarım ifade etmeye çalıştığımız görüşler teşkilatın tüm katmanlarında neler yapılması gerekliliği konusundaki arama sohbetlerine/toplantılarına bir nebze katkı yapar.
Öncelikle ifade etmek gerekir ki Türk Milliyetçiliğinin siyasal hareketi olan MHP’nin siyaset üretme üslubu tahlil edilirken/eleştirilirken diğer siyasal hareketlerin geliştirmiş olduğu bazı politik üslup ve tavırlar en son referans kaynakları olmalı ve hatta mümkün ise tali hususları kapsar nitelikte örnekleme seviyesini aşmamalıdır.
Türk Milliyetçiliği-Ülkücülük Davasının, geçmişten günümüze taşınması sürecinin değerlendirilmesi fikri ile birlikte, “Ülkümüzü Niçin Terkettik” merkezli, eli kalem tutan Ülkücülerin Fikir Platformu’nun eşiğinde, söz söyleme haddimiz olduğunu ümit ediyorum.
Bu minvalde, başta değerli büyüğümüz, Sayın İskender Öksüz Hocamıza olmak üzere, emeklerini ve eserlerini ilgi ile takip ettiğim; Sayın İkbal Vurucu ve Şükrü Alnıaçık Hocalarımızla birlikte, Hakan Paksoy, Özgür Çelik, Hüseyin Raşit Yılmaz, Mete Aksoy, Afşın Selim, Gökberg Yücel, Yıldırım Görgen ve Öğretim Görevlisi Sayın Fırat Kargıoğlu’na, (okuyucuları olarak) katkılarından dolayı teşekkür ediyor, saygılarımı sunuyorum. Ayrıca katkı sundukları halde adını telaffuz etmediğim, unuttuğum kıymetlilerimizden de özür diliyorum.
Yıllar önceydi… Şimdi rahmetli olan bir gönül dostunu ziyaret etmiştik…
Yüzde 2’yle 3 arasında bocaladığımız yıllardı…
12 Eylül’ün yaraları henüz tazeydi…
“Siz kazandınız” demişti bize o gönül eri…
Sözleri kelimesi kelimesine aklımda değil…
Bizim, Türk Milliyetçileri olarak dâvamız Türk Milletinin varlığını yüceltmek ve ebediyyen devam ettirmek davasıdır. Bu fikrin, bu dâvanın üstünde başka hiç bir fikir, başka bir dâva yer alamaz. Türk Milletinin varlığını korumak, yükseltmek ve onu ebediyyen devam ettirmek fikrine hizmet etmeyen, bu fikre uygun olmayan hiçbir davranış, hiçbir hareket, Türk Milleti için meşru olamaz. Milletler arasında devamlı bir yarışma, bir mücadele sürüp gitmektedir. Her millet kendi milletini daha üstün yapmak, daha refahlı, daha saadetli, daha medeni, daha ileri bir millet yapmak için çırpınır ve mücadele eder.
Türk Milleti, dolayısıyla da Türk Milliyetçileri, her bakımdan zor bir dönemden geçiyor. Anladığım kadarıyla bu tespite kimsenin bir itirazı yok. Öyleyse lafı hiç uzatmadan önümüzde duran bir meseleye ve naçizane bu mesele karşısında nasıl davranmamız gerektiğine dair görüşlerimin bir kısmını arz etmek istiyorum.
Değişen Ülkücüler
Türk milliyetçilerinin (post) modern durumdan kaynaklanan siyasi, kültürel, toplumsal sorunlar karşısında özgün bir konumda bulunamayışının sebeplerinin başında, geçerli ve etkili örgütsel yapılanmadan ve bunları işlevselleştirecek, etkili hale getirecek zihniyetten yoksunluğu gelmektedir. Sivil toplum örgütleri kurmak, geliştirmek, etkili hale getirmek ve varlığını sürdürmek Türk milliyetçilerinin tam anlamıyla başarabildiği bir etkinlik alanı değildir.
Social Widgets powered by AB-WebLog.com.
