İnna Fetahna Leke Fethân Mubiyna (Doğrusu Biz Sana Apaçık Bir Fetih Verdik)
- Öncü İsimler, Geliştirilen Tezler, Süregelen Etkiler -
Ülkücü hareketin İslâmî eğilimlerinin köklerini incelediğimizde, Türk fikir hayatının -en azından- son yüzyıllık sürecini ele almak gerekecektir. Bunun ise değil bir makale, kitab boyutunda ele alınsa bile, noksan kalması kaçınılmazdır. Nitekim, önceki yazımda yaptığım -ve çoğunluğuna katılmadığımı ifade ettiğim- alıntılara eklediğim birer cümle1ik muhalefet şerhlerimi biraz olsun açsam, sadece o yazının bir kitapçık boyutunu bulması kaçınılmazdı. İşte bu sınırlamalar nedeniyle, Türk-İslâm Ülküsü’nün Teorik Temelleri başlığını koyduğum bu yazımda da bir özetleme yapmak zorundayım. Bu özetlemeyi yapılırrken konu, İslâm, Türklük ve ülkücü gelenek açısından önem taşıyan bazı isimler çerçevesinde ele alınacaktır.
“Milliyetçiliğin sorgulandığı, özellikle de suçlandığı yerde, dâimâ başkalarının milliyetçiliğine yarayan sonuçlar ortaya çıkabilmektedir. […] Herkesin şu veya bu dereceden milliyetçiliği, bir başka milliyetçi için sorundur. ‘Yok efendim, ben milliyetçiliğe, başka bir milliyetçilik mensubu olduğum için değil, sâdece enternasyonalci, sâdece hümanist düşünceye sahip bulunduğum için karşı çıkıyorum.’ İstediğiniz kadar böyle bir tepki gerekçesi gösterin; milliyetçilik karşıtı her kişinin altını eşelediğiniz zaman, bir şekilde yine milliyet sorunu ile yüzleşiriz. Büyük bir tarihî geçmişe, büyük bir millî kültüre, büyük bir küresel hedefe sahip, iddialı bir milletin mensubû değilseniz, milliyetçilik size tabiî ki itici gelecektir. Bu da yine ‘milliyet sorunu’ değil midir?” [1]
Ömer Lütfi Mete
Türk Milliyetçilerinin Hafızasını Güncellemek Gerek !..
- Yol da Belli, Durakları da; Yolcuları, Yolbaşçıları da… -
Hayati BİCE
Güncel gelişmelerin yol açtığı bir sonuç olarak Türk milliyetçilerinin yer yer umutsuzluk girdabına kapıldığı bir dönemde, ülkücülere umutsuzluğu yasaklayan “Ülkücüye Umutsuzluk Yok: Mazimiz Geleceğimizdir !..” başlıklı yazımı [1] bana yazdıran etken olan Türkiye Milliyetçiler Birliği’nin
Ortaçağ’ın karanlık gecesinde muhteşem ve münzevî bir yıldız;
ne öncüsü var, ne devamcısı.
Mukaddime, çağları aydınlatan bir fecir,
girdapları, mağaraları, zirveleriyle.
Cemil MERİÇ
Milliyetçilik her şeyden önce bir duygu ve fikirdir. İnsanların içinde, gönlünde ortaya çıkar; daha sonra düşünme ve araştırma yoluyla duygu olmayı aşarak fikir haline gelir. Fikir haline geldiği ölçüde sistemleşir, ayakları yere basar duruma gelir.
Ancak milliyetçiliğin fikir olma durumunu da aşan bir aşaması daha vardır ki bunu milliyetçiliğin hayat tarzı olması şeklinde açıklayabiliriz. Bu milliyetçilik diğer ikisini (duygu ve fikir) içerisine almakla beraber, onların ilerisinde ve üstündedir. Çünkü bu, milliyetçiliğin aksiyon haline gelmesi demektir. Milliyetçiliğin aksiyon haline gelmesi ise anlık heyecanları aşması; kitaplardan, kapalı mekanlarda belli kişiler arasında toplantılardan çıkıp hayatın her alanına ve anına yayılması anlamına gelir. Üstelik bu
Bu gün vefatının 23.sene-i devriyesi dolayısı ile anmakta olduğumuz Seyyid Ahmet Arvasi, Türk-İslam Ülküsü’nün inkişafında üstlendiği tarihi sorumluluk ve destansı hayatı sayesinde, bu gün bile onunla aynı gökkubenin altında nefes alma bahtiyarlığına erişememiş biz genç nesillerin dahi dillerinden düşmeyen bir iman ve mücadele kahramanı olmayı başarmıştır. Böylesi ilim ve fazilet deryası bir Allah dostundan bahsetmeye başlar iken O’nun ilk öğretimden tutun da üniversitede aldığı lisans eğitimine kadar süren tedrisat sürecinden başlamanın yanlış olduğu kannatindeyim. Seyyid Ahmet Arvasî’yi anlatmaya başlar iken, ilminin damarlarından gelen menbâı, ilk hocası ve aynı zamanda babası olan Seyyid Abdulhakim Arvasi Hz.lerinden başlamak gerektiğini düşünmekteyim.
Bir müddet evvel, kıymetli büyüğümüz İskender Öksüz vesilesiyle, İkbal Vurucu tarafından umuma açık yere tahrip gücü yüksek bir bomba bırakıldı. İsteyen üzerine alınsın, mesele muhataplarına bölüştürülsün diye… Fakat tahrip gücü yüksek olan bu bomba sonrasında, can derdine düşmek kaçınılmazlaştı. Sonra, “Nerede bu devlet” feveranı bile işitildi. Soruya soruyla cevaplar verildi. Bununla birlikte, görüldü ki, ilmî-edebî birikiminden edindiği müdahaleci-aksiyoner tavrı ile tarihteki yerini alan Türk milliyetçiliği, MHP merkezli problemlere kilitlenmekten kendisini alıkoyamamakta…
Milliyetçiliğin, kavram itibariyle netameli olduğunun, Türk’ün milliyetçilik anlayışının ise “türlerine” göre değerlendirilmesi gerektiğinin ve bilhassa genç kalem erbabının, parti içi didişmeleri “ihtiyarlar heyetine” bırakmasının fikrî endişe açısından daha doğru olacağı düşüncesindeyim. Kültürel köklere
Türk Milliyetçileri, Türk Milliyetçiliği’ni ve Türk Milliyetçiliği‘nin meselelerini sorgulamaya başladılar. Arayış ve sorgulama arzuları, çabaları bu güne mahsus bir eylem değildir. Bu yazıda yüz elli yıllık hareketi sorgulayacak değilim. Ama kısaca bazı noktalara temas etmeden, yani minik bir tarihçe vermeden de bugüne gelebilmek, bugünün meselelerini kavrayabilmek mümkün değildir.17.asırdan itibaren Osmanlı Devleti gücünü büyük ölçüde kaybetmişti. İlerleyen yüzyıllarda bu kayıplar, Devlet’e hakim olan Türk Milli kültüründe de kendisini göstermekte gecikmemiştir. Daha doğru bir deyişle, dünyaya hakim olabilecek çapta Türk aydını yetişmemiştir.
Türk Milliyetçiliği-Ülkücülük Davasının, geçmişten günümüze taşınması sürecinin değerlendirilmesi fikri ile birlikte, “Ülkümüzü Niçin Terkettik” merkezli, eli kalem tutan Ülkücülerin Fikir Platformu’nun eşiğinde, söz söyleme haddimiz olduğunu ümit ediyorum.
Bu minvalde, başta değerli büyüğümüz, Sayın İskender Öksüz Hocamıza olmak üzere, emeklerini ve eserlerini ilgi ile takip ettiğim; Sayın İkbal Vurucu ve Şükrü Alnıaçık Hocalarımızla birlikte, Hakan Paksoy, Özgür Çelik, Hüseyin Raşit Yılmaz, Mete Aksoy, Afşın Selim, Gökberg Yücel, Yıldırım Görgen ve Öğretim Görevlisi Sayın Fırat Kargıoğlu’na, (okuyucuları olarak) katkılarından dolayı teşekkür ediyor, saygılarımı sunuyorum. Ayrıca katkı sundukları halde adını telaffuz etmediğim, unuttuğum kıymetlilerimizden de özür diliyorum.
Cumhuriyetle demokrasiyi uyuşturmak millici siyasetin ön şartı…
“Demokrasi” deyip insanları aldatmak, uygulamada teokrasiye özenmek, belki karanlık amaçları için demokrasiyi “binilen tren” olarak görenler bir süre yol daha alabilir; fakat millet, karanlık niyetleri anladıkça, kendini basamak yapanları gördükçe onlara haddini “seçim” yaparak bildirecektir…
Milletin sırtından “sülük” misali geçinip demokrasi aracını kullanarak hedefe ilerlemek büyük bir aymazlık…
Bunu da takiye yaparak başarmak…
Sonuç da siyaset cambazları ve kalpazanları için büyük marifet…
Social Widgets powered by AB-WebLog.com.
