İnna Fetahna Leke Fethân Mubiyna (Doğrusu Biz Sana Apaçık Bir Fetih Verdik)
Toplumların zihin kodları uzun tarih yolculuklarında izledikleri güzergahlardan ve karşılaştıkları vakalardan bağımsız değildir. Uzun bir birikim sürecinin toplamı tanımı ile ifade edilebilecek olan “kültür” sosyal meseleleri değerlendirmede ana zemini oluşturur. Bu bağlamda Batı düşünce dünyası, özelde Hıristiyan tasavvuru ile Doğu düşünce dünyası, özelde İslam tasavvuru arasında yapısal ve tarihi farklılıkların bulunması doğaldır.
Ülkücü Hareketin İslamlaşma Süreci olarak adlandırdığım ve yaklaşık 1200 yıllık tartışmalara konu olmuş sürecin hep pozitifi yönde geliştiği söylenemez. Bu sürecin yaşadığı süreçlerde bazen kırıcı tartışmalar yaşanmış; birbirlerinin dostu, ülküdaşı olan insanlar hayatlarının bir safhasında, dinî tarzlarından kaynaklanan farklılıkları hazmedemeyip birbirlerine ağır suçlamalar yöneltebilmişlerdir. Artık ahirete intikal ederek hesap defteri kapanmış isimlerin bu konudaki polemiklerini güncelleme nezaketsizliğini sergilemek istemediğim için bu tartışmaların günümüzde yaşanan örneklerini, anonim örnekleri gözönüne alarak yansıtmak istiyorum.
- S. Ahmed Arvasî ve Türk-İslâm Ülküsü -
Ülkücü hareketin İslâmîleşmesi sürecinde, Necip Fazıl’ın şeyhi olarak bilinen S. Abdülhakîm Arvasî’nin akrabalarından olan S. Ahmed Arvasî (1934-1988) çok önemli bir rol oynamıştır. Eğitim Enstitüleri’nde yıllarca öğretim üyeliği yaparak yüzlerce öğrenci yetiştiren ve mesajlarını, öğretmen olarak yurdun her tarafına dağılan öğrencileriyle en ücra köşelere kadar ulaştıran Arvasî, ilk baskısı 1967 yılında yapılan “Kendini Arayan İnsan” gibi felsefi kitapları ve determinizm, hürriyet, hayat, akıl, bilgi, zekâ, zaman, mekân, varlık, yokluk, oluş gibi felsefî meselelerde orijinal görüşleri olan seçkin bir aydındır. Yazı ve kitablarıyla felsefenin ülkücülerin ilgi alanına az-çok girmesini sağlamış ve henüz 30’lu yaşlarının başında, 1965’de kaleme aldığı “İleri Türk Milliyetçiliğinin İlkeleri” adlı çalışma gelecekteki eserlerinin habercisidir.
Adaleti kendi ailesi içinde gerçekleştiremeyenlerin devlet idaresinde söz sahibi olmaları, Allah Muhafaza büyük yıkımlara sebep olur. Bu ister “biz”den, ister “onlar”dan dediklerimizden olsun. Fark etmez. Adalet duygu ve görev olarak beyinlerde yeşermedikten sonra ne kurtuluş, ne yükseliş ne de varoluş gerçekleşebilir. Sonumuz hayr olsun.
Bulunduğu grup içinde muhalefet yaptığı anlaşılan bir yazardan şu cümleleri okudum: “Biz görev yaptığımız dönemde de benzer şeyler oluyordu… Tecrübe dünkü yanlışlardan dersler çıkarmanın adıdır…”
Muhalefete düştükten sonra doğruyu görmüş yazar.
Sıcak gündem bambaşka mecralarda seyrederken, kökü 100 yıl öncesine kadar giden teorik meseleler üzerinde düşünmek ve bu konuda kalem oynatmak pek ‘heyecanlı’ bir uğraş sayılmaz. Ancak, başladığım bir konuyu yarıda bırakmak gibi bir âdetim olmadığı için, gündemi izlemekle yetinerek Türk/İslâm Ülküsü’ne giden yolun duraklarında gezinmeye -ve okurları gezindirmeğe- devam edeceğim.
Bu yazı serisine devam ederken haberdâr olduğum iki konu, entellektüel bir yaklaşım ile bakıldığında aslında ne kadar verimli bir alan ile karşı karşıya olunduğunun kanıtı oldu. Yüzyıl öncesinin Türkçü/İslâmcı “İslâm mecmuası” ile Namık Kemal’in “Türkçe’nin fethedici gücü” hakkındaki tesbitleri üzerine oturulup bir tez yazılsa yeridir.
Bu güne kadar binlerce kez Cami’ye gittim , yüzlerce kez vaaz dinledim , binlerce köşe yazısı , yüzlerce kitap okudum .
Bu güne kadar binlerce kez Cuma selâsı , binlerce kez vefat eden bir insanın ardından okunan selâ dinledim .
Fakat ; bu güne kadar hiç bir Allah’ın kulundan , okunan selâda ne demek istenildiğini duymadım .
Bu güne kadar selâyı anlamını bilmeden dinlemişiz .
Maalesef gönlüm üzüntüye gark oldu .
- Öncü İsimler, Geliştirilen Tezler, Süregelen Etkiler -
Ülkücü hareketin İslâmî eğilimlerinin köklerini incelediğimizde, Türk fikir hayatının -en azından- son yüzyıllık sürecini ele almak gerekecektir. Bunun ise değil bir makale, kitab boyutunda ele alınsa bile, noksan kalması kaçınılmazdır. Nitekim, önceki yazımda yaptığım -ve çoğunluğuna katılmadığımı ifade ettiğim- alıntılara eklediğim birer cümle1ik muhalefet şerhlerimi biraz olsun açsam, sadece o yazının bir kitapçık boyutunu bulması kaçınılmazdı. İşte bu sınırlamalar nedeniyle, Türk-İslâm Ülküsü’nün Teorik Temelleri başlığını koyduğum bu yazımda da bir özetleme yapmak zorundayım. Bu özetlemeyi yapılırrken konu, İslâm, Türklük ve ülkücü gelenek açısından önem taşıyan bazı isimler çerçevesinde ele alınacaktır.
Bilgi amel ile vadır. Amel içermeyen bilgi anlaşılmamıştır ve bilinmesi herhangi bir fayda getirmez. Zira bir sağıra notaları, akabinde bütün ezgi bileşimlerini, müzik makamlarını öğretseniz de o müzikten hiçbir tat alamayacak, tat alamadığı gibi müzikte yapamayacaktır.
Bu gerçeği göz önünde bulundurur isek; kültür, örf, aidiyet, millet olma bilinci gibi hassasiyetlerimiz ve bilgilerimizi birtakım grubun neden anlamadığını, hafife aldığını kavrayabiliriz. Herkesin algısı bir olmadığı gibi; herkesin dünyasıda bir değildir.
Ülkücü Camia’nın anlaşıl(a)mama kaygısı mevcuttur herkesin bildiği gibi. Bizim yıllanmış sevdamızdır anlaşılma aşkı. Anlaşılmadıkça depreşir, depreşir, yeri gelir yakar; yeri gelir isyana dönüşür.
Bahçeli’nin Sorusu Ne Anlama Geliyor?
MHP Genel Başkanı Sayın Devlet Bahçeli, bir sosyal paylaşım sitesinde Türkiye gündemiyle ilgili olarak “Düşünmeden edemiyorum: yeni anayasa hazırlık çalışmaları sürerken terör saldırılarının çığırından çıkması acaba kötü bir rastlantı mı?” diye sormuştu.
Terör saldırılarının artması ile Anayasa yapımının arasında kurulan bağlantının sorgulanması beraberinde önemli sonuçlar doğurabilecek bir düşüncedir. Çünkü konuyla ilgili somut verileri değerlendirdiğimizde ve aralarında kurduğumuz bağa baktığımızda bu ilişki rahatlıkla görülebilecek bir nitelik kazanabilmektedir. Buna göre:
Alparslan Türkeş’in, kavga devrindeki etkili salon konuşmalarını süsleyen bu cümlenin ilk bölümü, bundan 40 yıl kadar önce binlerce genci bir anda coşturmaya yetiyordu. Salona sığmayan Ülkücü yüzbinler de Türk milletinin en önemli kutsallarından biri olan Türk bayrağına benzetilmekten memnundu, gururluydu. Cümlenin ikinci bölümü ise uyarı amaçlıydı ve Başbuğ, bu lekesiz Bozkurtlarına bayrak gibi istikrarla dalgalanmayı, hep yükseklerde kalmayı telkin ediyordu.
Ülkücüler, o günden bugüne asimetrik bir psikolojik savaşın mağdur tarafı oldular. Çünkü bu savaş, Ülkücülerin en zayıf oldukları alanlarda, en acemisi oldukları silahlarla yürütülmüştü. Bu alan, basın yayın ve medya alanı, silahlar ise kalem, kağıt, klavye ve ekrandı.
Social Widgets powered by AB-WebLog.com.
